Bir el ve bir kalem yeter,
Duygularımı anlatmaya.
Ben kalemimle konuşur,
Onunla yaşarım bu bana kader...
Gözün, gülücüğün yeter,
Kalemimi susturmaya.
Kalem değil suretin konuşur,
Kalemsizlik bana keder…
Kelan Örsvuran
10.05.09
17 Mayıs 2009 Pazar
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder