Sözlendim...

Bir kaderse aşkı böylesine hüzünlü, böylesine acıyla yaşamak; karşıyım böyleyim böyle kadere. Hani aşk güzel bir şeydi. Aşktan sebep hiç yüzüm gülmemiştir. Sanki aşk değil de sürekli ayrılık yaşadım, yaşıyorum. Belki de “AŞK” değil bu bende ki. Bazen ölesiye seviyorum onu bazen ölesiye “NEFRET” ediyorum. Ama sevmek hep ağır bastı. Ne zaman nefret etsem ondan çok daha fazla sevdiğimi anlayıp üzüldüm her seferinde. Bir mazoşist gibi acı çektirerek haz alıyordum sanki. Üzüldükçe ona olan sevgim artıyordu, her ne kadar onu istemesem de… Lanet ediyordum ona ve onla geçirdiğim günlere. Ne tam anlamıyla unutmak istiyorum onu ne de tam anlamıyla hatırlamak. Ben bir yazarım nice hayatlar, kaderler yaratıp onları yaşadım ama bu hayatta böylece kalakaldım. Şimdi elimde bir kalemim diğer elimde yüzüğüm, kelimelerimle sözlendim… Her suskunluğumda kelimelerimle sözlendim…

Kelan Örsvuran