! RESMEN BANA İNTİHAR !

Zaten kafam bir o kadar bulanık, o kadar dağınık. Sevdiklerimi çok erken kaybediyorum. İçim kan ağlasa gülemem desem de alışmışım bir kere sizleri mutlu etmeye çalışmaya mecburen gülüyorum. Salı günü okula gitmedim, Kadıköy’deydim meydanda bir banka oturdum bir saat boyunca ağladım daha o gözyaşları durmadan vapura bindim vapurda AYRILIĞIMI gördüm orda daha çok ağladım… Beşiktaş’a geldim hep takıldığımız café giriş katta en görünmeyecek yere oturdum o bulanık kafayla orda ağlayarak uyudum… Kalktım buz gibi olmuş çayımı içtim, kıyafetimi değiştirdim onla tanıştığımda bu vardı üstümde ağlamamak için zor tuttum kendimi 6 çay üst üste içtim… Okulun önüne geldim söyle bir baktım ve hızla ayrıldım oradan Kadıköy’e oradan direkt olarak Zeynep Kamil’e kendimi yolda toplamaya çalıştım ve biraz olsa da başardım ki bu olaylar kafamda patladı… Çarşamba günü okula geldim kafam yine bulanık, hayatta sevdiğim ikinci kızı da kaybedip, yüzüğümü çıkarmışım… Kafa dağıtmaya 2 aydır takılmadığım arkadaşımla ve takıldığım insanların konuşmadığı(sebep benmişim) adamla Mc’ e gittim diye söylenmeyen bir şey kalmamışken bana… Zaten kafam bulanıkken üstüne bunların söylenmesi “ ! RESMEN BANA İNTİHAR ! “ ki daha önce ki gibi beni vazgeçirecek bir kızım bile yokken hala benim üstüme varılması o kapıyı aralamayı bırak direk açıyor…

Kelan

Melaik-i Firak